تو اين پست مي خوام يه شعر واقعا زيبا براتون بذارم درسته كه طولاني ولي ارزش خوندنشو داره من كه عاشقشم حتما بخونينش مطمئن باشين شما هم عاشقش مي شين و حتما نظر بدين خوشحال   می شم از نظراتتون استفاده کنم.

اي كه از كلك هنر نقش دل انگيز خدايي                  حيف باشد مه من كين همه از مهر جدايي

گفته بودم جگرم خون نكني باز كجايي                    من ندانستم از اول كه تو بي مهر و وفايي

                                                                     عهد نابستن از آن به، كه ببندي و نپايي

مدعي طعنه زند در غم عشق تو زيادم                   وين نداند كه من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه بلبل شيراز نرفته است ز يادم                       دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم

                                                                    بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايي

تير را قوت پرهيز نباشد زنشانه                             مرغ مسكين چه كند گر نرود در  پي دانه

يار عاشق نتوان بست به افسون و فسانه              اي كه گفتي مرو اندر پي خوبان زمانه

                                                                    ما كجائيم در اين بهر تفكر تو كجايي 

تا فكندم به سر كوي و فارخت اقامت                    عمر بي دوست فدايت شد و با دوست عدايت

سرو جان و زر و جاهم همه گو رو به سلامت         عشق و درويشي و انگشت نمايي و ملامت

                                                                   همه سهل است تحمل نكنم بار جدايي

درد بيمار نپرسند به شهر تو طبيبان                     كس ندارد در اين شهر سر تيمار غريبان

نتوان گفت غم از بيم رقيبان به حبيبان                  حلقه بر در نتوانم زدن از بيم رقيبان

                                                                   اين توانم كه بيايم سركويت به گدايي

گرد گلزار رخ توست غبار خط ريمان                       چو نگارين خط تذهيب به ديباچه قرآن

اي لبت آيت رحمت دهنت نقطه ايمان                   آن نه خال است و زنخدان و سر ذلف

                                                                   كه دل اهل نظر برد كه سري است خدايي

هر شب هجر برآنم كه اگر وصل بجويم                  همه چون ني به فغان آيم و چون چنگ به مويم

ليك مدهوش شوم چون سر ذلف تو ببويم              گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم

                                                                   چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيايي

چرخ امشب كه به كام دل ما خواسته گشتن         دامن وصل تو نتوان به رقيبان تو هشتن

نتوان از تو براي دل همسايه گذشتن                   شمع را بايد از اين خانه برون بردن و كشتن

                                                                  تا كه همسايه نداند كه تو در خانه مايي

سعدي اين گفت و شد از گفته خود باز پشيمان     كه مريض عشق تو هدر گويد و هذيان

به شب تيره نهفتن نتوان ماه درخشان                 كشتن شمع چه حاجت بود از بيم رقيبان

                                                                  پرتوي تو گويد كه تو در خانه مايي

نرگس مست تو مستوري مردم نگزيند                   دست گلچين نرسد تا گلي از شاخ تو چيند

جلوه كن جلوه كه خورشيد به خلوت ننشيند           پرده بردار كه بيگانه خود آن روي نبيند

                                                                    تو بزرگي و در آينه كوچك ننمايي

نازم آن سر كه چو گيسوي تو در پاي تو ريزد             نازم آن پاي كه از كوي وفاي تو نخيزد

                                                                    سعدي آن نيست كه هرگز ز كمند تو گريزد

                                                                    كه بدانست كه در بند تو خوشتر ز رهايي