به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم

        پشت هیچستان جایی است

      پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصدک هایی است که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک

                                            روی شن ها نقش سم اسب سواران ظریفی است که صبح

                                            به سر تپه معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید

           به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

نمی دانم، نمی خواهم بدانم، پس از مرگم چه خواهد شد

                                                                نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

 ولی آن قدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

                                                                گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز پی در پی دم گرم خوشش را در گلویم سخت بفشارد

                                                                و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

                                                                بدین سان بشکند سکوت مرگبارم را