يا مقلب القلوب و الابصار

يا مدبر اليل و النهار

يا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

سال نو مبارك

اگر زمین و انسان از میان رفته باشند

و خورشید و کائنات از گردیدن باز ایستند

و تو تنها بر جای مانی

باز هر گونه وجودی در ذات تو متجلی می گردد

زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرینه پا برجاست

گر بیافروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه است

پس چرا این همه دل منو می شکنی؟

مگه گناهم جز عشق تو چیه؟

آخه بابا بی توجهی و بی معرفتی هم یه اندازه ای داری؟

چرا دوست داری دلمو همیشه دریایی از خون کنی؟

از قلب شکسته و خسته من دیگه چی می خوای؟

منی که هرچی دارم و ندارم رو به خاطر یه نگاهت یا لبخندت می دم چی کار کنم که باورم کنی؟!

روزی که به دیدار تو به کوی تو آیم

باشد به خدا دیدن تو ذکرو دعایم

عاشق شدن آسان ولی عشق چه مشکل

از عهده آن من نتوانم که برایم

پس ای عشق ممدی کن

ای یار و ای دلدار من در خوابی و بیدار من 

بس می کنی آزار من بر لب رسیده کار من

با ما کمی دمساز باش بر دفترم آغاز باش

لیکن کمی بی ناز باش ای دلبر عیار من

در عشق تو درمانده ام از کوی عشقت رانده ام

نام تو را بس خوانده ام نامت شده گفتار من

اشکم شده چون در ناب یا اینکه گشته چون شراب

گویی که هر شب وقت خواب اشکم شده غمخوار من

بر گونه های زرد من اشکم چو شبنم بر چمن

یا اینکه چون گل در درمن روئیده در رخسار من

روز و شبم در کوی تو دائم بجویم بوی تو

گویی که آن گیسوی تو گشته طناب دار من

این است تمنای من آنکه به جان دردت خرید

چون وقت هجرانت رسید یکدم بیا دیدار من

شاید شبم روشن شود تک بوته ام گلشن شود

وین پیرهن جوشن شود با دست آن گلنار من

ای تمام وجودم بی تو:

دوست دارم همچو موجی در دل دریا بمیرم

بشکفم چون لاله ای خوینن و در صحرا بمیرم

اشک غلطان گردم و از دیده محنت بریزم

خنده شمعی شوم در دامن شبها بمیرم

عود باشم در میان مجمر حسرت بسوزم

دانه ای اسپند گردم تا که بی پروا بمیرم

چشمه مهتاب باشم پیکر شب را بشویم

آذرخشی گردم و در گنبد مینا بمیرم

یا بسایم بر ستیغ کوه شهید چون عنقسا

یا چو زیبا مرغکی در گوشه ای تنها بمیرم

شبی گریم شبی نالم ز هجرت داد از این شبها

به شبهای غمت درمانده ام فریاد از این شبها

بود گر هر شبم زینسان بروز هجری آبستن

مرا بس روزهای تیره خواهد زاد از این شبها

بسم روز از غمت شبم شد بسم شب و روز من بی تو

بسر بردم غمین زان روزها ناشاد از این شب ها

چنین از دوریت هر شب در آب و آتشم دانم

که خاک هستیم آخر رود بر باد از این شب ها

با شک و آه چندم شمعسان هر شب سحر گردد

نسیم مرگ کو تا سازم آزاد از این شبها

من بتو زنده ام و بی تو دلم خانه مرگست

تو مرا گرمی عشقی تو مرا نور امیدی

زندگی بی تو مرا نیست به جز شام سیاهی

تو مرا پرتو مهری تو مرا بخت سپیدی

زبانم را نمي فهمي ، نگاهم را نمي بيني                                

                                                                              ز اشكم بي خبر ماندي و آهم را نمي بيني

سخن ها خفته در چشمم ، نگاهم صد زبان دارد               

                                                                               سيه چشما ، مگر مرز نگاهم را نمي بيني

سيه مژگان من ! موي سپيدم را نگاهي كن                     

                                                                             سپيد اندام من! روز سياهم را نمي بيني

پريشانم ، دل مرگ آشيلنم را نمي جويي                        

                                                                            پشيمانم ، نگاه عذر خواهم را نمي بيني

گناهم چيست جز عشق تو! روي از من چه مي پوشي      

                                                                           مگر اي ماه ، چشم بي گناهم را نمي بيني

قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از خاک غریب
که در آن هیچکسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدا کند
قایقی از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
همچنان خواهم راند.
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا - پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان.
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند :
" دور باید شد ، دور،
مرد آن شهر اساطیر نداشت .
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.
هیچ آیینه تالاری ، سرخوشی ها را تکرار نکرد.
چاله آبی حتی ، مشعلي را ننمود.
دور باید شد، دور
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره هاست. "
همچنان خواهم خواند.
همچنان خواهم راند.
پشت دریاها شهری است
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است.
بام ها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می نگرند.
دست هر کودک ده ساله شهر ، شاخه معرفتی است.
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف.
خاک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد.
پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند.
پشت دریاها شهری است !
قایقی باید ساخت.

اي نازنين از عشق تو ديوانه ام ديوانه

وز ديگران يكبارگي بيگانه ام بيگانه

                                                            اين مردم عاقل نما بگذار و پيش من بيا

                                                            من با همه ديوانگي فرزانه ام فرزانه

دنبال دانايان مرو يار جهانجويان مشو

من از حقيقت خوشترم افسانه ام افسانه

                                                             از عطر و لطف و رنگ تو دل مي كند آهنگ تو

                                                            تا جلوه چون كرده ام پروانه ام پروانه

در داستان هاي كهن جاي تو باشد نزد من

اي بهتر از گنج و گوهر ويرانه ام ويرانه

                                                            هر لحظه اي بنوازمت و ز جان ، نثاري سازمت

                                                            داني كه من در عاشقي جانانه ام جانانه

نزديك خويشت خوانده ام ، در انتظارت مانده ام

ديگر چرا در مي زني؟ در خانه ام در خانه ام

ديشب مه من انجمن آراي كه بودي؟

                                                       خلقي به تو مجنون و تو ليلاي كه بودي؟

بردامن وصلت مه من دست كه آويخت؟

                                                       در گلشن عشرت گل رعناي كه بودي؟

آگه چو طبيب از دل بيمار كه گشتي؟

                                                            در تسليت خاطر شيداي كه بودي؟

من اشك نشان بودمت از غم تو نگفتي

                                                               زان ذلف دو تا سلسله كه بودي؟

صابر بودم امروز دلت خرم و روشن

                                                            دوش آينه دار رخ زيباي كه بودي؟

رفتي از چشمم و دل محو تماشاست هنوز

                                                     عكس روي تو در اين آينه پيداست هنوز

هركه در سينه دلي داشت به دلداري داد

                                                    دل نفرين شده ماست كه تنهاست هنوز

در دلم عشق تو چون شمع به خلوتگه راز

                                                 در سرم شور تو چون باده به ميناست هنوز

گرچه امروز من آينه فرداي من است

                                                    دل ديوانه در انديشه فرداست هنوز

عشق آمد به دل و شور قيامت برخاست

                                                 زندگي طي شد و اين معركه برپاست هنوز

لب فروبسته ام از شرم و زبان نگهم

                                                     پيش چشمان سخنگوي تو گوياست هنوز

نظر یادتون نره.